Schuilen - Geert Boogaard

Toen wij dachten

dat zij niets

meer wist,

wilde ik nog iets

proberen met

een heel oud lied,

niet omdat we

verlangden naar

een laatste woord,

maar om met haar

te schuilen

in een psalm.

Ik zei: Ook

al ga ik

dooreen dal

van de schaduwen

des doods...

En zij: Ik vrees

geen kwaad.

En ik: want Gij...

En zij:

zijt bij mij.

Vragenderwijs - Guillaume van der Graft

Ik vroeg het aan de vogels

de vogels waren niet thuis

ik vroeg het aan de bomen

hooghartige bomen

Ik vroeg aan het water

waarom zeggen ze niets

het water gaf geen antwoord

als zelfs het water

geen antwoord geeft

hoewel het zoveel tongen

heeft wat is er dan

wat is er dan

er is alleen een visserman

die draagt het water

onder zijn voeten

die draagt een boom op zijn rug

die draagt

op zijn hoofd een vogel.

The Preacher and the Slave - Joe Hill

Long-haired preachers come out every night,
Try to tell you what's wrong and what's right;
But when asked how 'bout something to eat
They will answer with voices so sweet:

Chorus:
You will eat, bye and bye,
In that glorious land above the sky;
Work and pray, live on hay,
You'll get pie in the sky when you die.

The starvation army they play,
They sing and they clap and they pray
'Till they get all your coin on the drum
Then they'll tell you when you're on the bum:

Holy Rollers and jumpers come out,
They holler, they jump and they shout.
Give your money to Jesus they say,
He will cure all diseases today.
If you fight hard for children and wife
Try to get something good in this life
You're a sinner and bad man, they tell,
When you die you will sure go to hell.

Workingmen of all countries, unite,
Side by side we for freedom will fight;
When the world and its wealth we have gained
To the grafters we'll sing this refrain:

You will eat, bye and bye,
When you've learned how to cook and to fry.
Chop some wood, 'twill do you good,
And you'll eat in the sweet bye and bye.

To Nobodaddy - WIlliam Blake

Why art thou silent & invisible
Father of jealousy
Why dost thou hide thyself in clouds
From every searching Eye

Why darkness & obscurity
In all thy words & laws
That none dare eat the fruit but from
The wily serpents jaws
Or is it because Secresy
gains females loud applause

een psalm

ik zing psalm tweeënveertig

hart, onrustig, vol van zorgen

ja, ik ben het die denkt,

bij dag, bij nacht

waar is hij dan, je heer, je god?

maar ook: zal ik als zij in micha zeven

worden vertrapt als vuil op straat?

zou ik niet beter

zoals Job

verlangen naar

de geborgenheid van moeder aarde?

of is er hoop voor kleine mensen

zoals ik, kan ik

met david eind’loos smeken

vernieuw mijn hart, mijn heer, mijn god

en dan met asaf

zie niet onbewogen toe?

ik voel mij echter ondanks dat

zo godvergeten en alleengelaten

is er een spreuk, een strijdkreet dan,

waarvan men weet

dan gaat de hemel open

of ligt juist in de winternacht

het groot geheim besloten

Min de stilte - Guido Gezelle

Min de stilte in uw wezen; 

Min de stilte die bezielt; 

Zij die alle stilte vrezen; 

Hebben nooit een hart gelezen; 

Hebben nooit geknield.

Met Pasen naar de kerk - Dorothee Sölle

“Waar het visioen ontbreekt, verwildert het volk”

(Dorothee Sölle, 1987, Ten Have, Baarn)

Sheila vertelt me dat ze

op eerste paasdag weer eens naar de kerk ging.

Ze wilde weten stel ik me voor

of we reden hebben om aan opstanding te geloven

uit de dood waarin we nu verkeren.

Haar methode was eenvoudig

Ze las geen oude tekst voor,

Ze lette niet bijzonder goed op.

Ze vroeg de deelnemers eenvoudig

hoe die andere wereld er dan uit moet zien

Het ergste, zegt Sheila was niet het lange zwijgen,

Men heeft de mensen praten zo lang verboden,

Het verschrikkelijke was wat toen kwam,

aan liefde en dergelijk gepraat,

Er was geen visioen bij, zegt Sheila

Zij hadden niets concreets te wensen.

Denk je niet, breng ik te berde,

dat het alleen een taalprobleem was,

Maar dat is het juist, zegt ze ontsteld,

Zonder visioen is het volk Gods zonder taal.

En als mij iets troost in dit gesprek na Pasen

en voor de uitstorting van de Geest,

dan was het de droefheid in Sheila’s stem

en de pijn in haar ogen.

Twijfel - Dorothee Sölle

Er zijn geen antwoorden
die het vragen kunnen stillen
door mijn houvast aan twijfel
denk ik: zou ik dat wel willen.

Uit met de eeuwigheid

Zo langzamerhand drogen mijn grootste frustraties uit.
Of word ik in beslag genomen door gewonere dingen, net hoe je het wilt zien.

Ik kwam vandaag een gedicht tegen van Hans Andreus, wiens gedichten mij vaak erg aanspreken.
Met net het boek van Klaas Hendrikse -dat weinig te raden overlaat, maar op een bepaalde manier ook troostvol voor me is- achter de kiezen, wijst Andreus posthuum naar het geheime, het mysterieuze, het onuitspreekbare, het onnoembare dat ik ondanks alles probeer aan te raken. Zelfs al is het maar voor heel even.


Laatste gedicht - Hans Andreus
       
Dit wordt het laatste gedicht wat ik schrijf,
nu het met mijn leven bijna is gedaan,
de scheppingsdrift me ook wat is vergaan
met letterlijk de kanker in mijn lijf,

en, Heer (ik spreek je toch maar weer zo aan,
ofschoon ik me nauwelijks daar iets bij voorstel,
maar ik praat liever tegen iemand aan
dan in de ruimte en zo is dit wel

de makkelijkste manier om wat te zeggen),-
hoe moet het nu, waar blijf ik met dat licht
van mij, van jou, wanneer het vallen, weg in
het onverhoeds onnoemelijke begint?

Of is het dat jij me er een onverdicht
woord dat niet uitgesproken hoeft voor vindt?